Informacja Turysty- czna w Chełmie, tel. (0...82) 565 36 67
CHEŁM - BIEŁAWIN ¤ Średniowieczna wieża grodowa ¤
Zdjęcia
Opis
e średniowiecznego grodu Bieławin zachowały się mury przyziemia kamiennej wieży. Przed wojną było to co jeszcze oglądać, ale obecnie należy uczciwie napisać że jest to mało atrakcyjne miejsce. Mury o wysokości niecałego metra stoją na lekko zabagnionej łące na drobnym wzniesieniu, obecnie w granicach administracyjnych Chełma. Widać że w większej części jest to współczesna rekonstrukcja, tylko gdzie niegdzie można zauważyć stare kamienie.
Jak informuje tablica informacyjna prowadzone tu badania archeologiczne przyniosły bardzo znaczące odkrycia dotyczące samego obiektu jak i osadnictwa z różnych okresów chronologicznych. Wzbogaciły one miejscowe muzea, niestety brak szczegółów.
Historia
ieża w Bieławinie była reprezentacyjną i obronną częścią grodu ruskiego. Do niedawna uważano że zbudował ją w 1259 r. książę Daniel, lecz obecnie za bardziej prawdziwą datę powstania uznaje się przełom XIII i XIV wieku.
Wieża zbudowana była z kamienia łamanego na planie prostokąta o wymiarach 11,8 x 12,4 m, posiadała cztery lub pięć kondygnacji. Na dole znajdowała się piwnica z lochem, wyżej kuchnia, nad nią pomieszczenie mieszkalne a na czwartej kondygnacji komnata reprezentacyjna. Podłoga wyłożona była w niej glazurowaną cegłą oraz płytkami ceramicznymi. Okna ozdobiono zielonym kamieniem - glaukonitem. Najwyższa kondygnacja posiadała funkcje obronne i obserwacyjne. Dach był prawdopodobnie czterospadowy.
Wieża została dość szybko zniszczona, bo już w końcu XIV w, podczas wojen między Polską, Litwą i Węgrami. Prawdopodobnie nigdy jej nie odbudowano. Pierwsze prace archeologiczne przeprowadzono w latach 1909 - 1911, kontynuowano je później w 1976, 1979, 1994, 1996, 1998 r. Jeszcze w XX w. zachowana jedna ściana miała wysokość 16,6 m, jednak 1 kwietnia 1944 r. zburzyli ją Niemcy.
Ruina wieży w Bielawinie. Litografia z Albumu lubelskiego A. Lerue 1860 r. Źródło: Zamki w Polsce, Bohdan Guerquin, Arkady 1984
Wstęp
Wolny
Położenie i dojazd
Wschodnia część woj. lubelskiego. 70 km na wschód od Lublina. Zobacz na mapie.
Dojazd pociągiem lub PKS-em. Bieławin to północna część Chełma. Należy dostać się do dużego ronda, z którego drogi rozchodzą się w 3 kierunkach: na południe do centrum miasta, na zachód na Lublin/Krasnystaw i na wschód w stronę granicy. Jadąc od wschodu, należy skręcić w prawo w niewielką drogę tuż przed rondem. Po chwili skończy się ona skrętem w prawo do jakiegoś zakładu. Dalej należy iść wiejską drogą, aż dojdziemy do domu z ciekawie wyglądającą piwnicą zbudowaną ze starych murów. Omijamy go z lewa, przez małą rampę i wchodzimy na łąkę. Teraz skęcamy w prawo do wydeptanej ścieżki i idziemy prosto kilkaset metrów, po kilku minutach powinno być widać tablicę informacyjną.
Czas
Pobieżne oglądnięcie resztek wieży zajmuje: ok. 5 min. Samochodem można dojechać do końca drogi asfaltowej a dalej piechotą ok. 10 minut.
e średniowiecznego grodu Bieławin zachowały się mury przyziemia kamiennej wieży. Przed wojną było to co jeszcze oglądać, ale obecnie należy uczciwie napisać że jest to mało atrakcyjne miejsce. Mury o wysokości niecałego metra stoją na lekko zabagnionej łące na drobnym wzniesieniu, obecnie w granicach administracyjnych Chełma. Widać że w większej części jest to współczesna rekonstrukcja, tylko gdzie niegdzie można zauważyć stare kamienie.
Jak informuje tablica informacyjna prowadzone tu badania archeologiczne przyniosły bardzo znaczące odkrycia dotyczące samego obiektu jak i osadnictwa z różnych okresów chronologicznych. Wzbogaciły one miejscowe muzea, niestety brak szczegółów.
ieża w Bieławinie była reprezentacyjną i obronną częścią grodu ruskiego. Do niedawna uważano że zbudował ją w 1259 r. książę Daniel, lecz obecnie za bardziej prawdziwą datę powstania uznaje się przełom XIII i XIV wieku.
Wieża zbudowana była z kamienia łamanego na planie prostokąta o wymiarach 11,8 x 12,4 m, posiadała cztery lub pięć kondygnacji. Na dole znajdowała się piwnica z lochem, wyżej kuchnia, nad nią pomieszczenie mieszkalne a na czwartej kondygnacji komnata reprezentacyjna. Podłoga wyłożona była w niej glazurowaną cegłą oraz płytkami ceramicznymi. Okna ozdobiono zielonym kamieniem - glaukonitem. Najwyższa kondygnacja posiadała funkcje obronne i obserwacyjne. Dach był prawdopodobnie czterospadowy.
Wieża została dość szybko zniszczona, bo już w końcu XIV w, podczas wojen między Polską, Litwą i Węgrami. Prawdopodobnie nigdy jej nie odbudowano. Pierwsze prace archeologiczne przeprowadzono w latach 1909 - 1911, kontynuowano je później w 1976, 1979, 1994, 1996, 1998 r. Jeszcze w XX w. zachowana jedna ściana miała wysokość 16,6 m, jednak 1 kwietnia 1944 r. zburzyli ją Niemcy.
