Jeśli odwiedziłeś(aś) już ten zamek/dwór obronny, oceń go!
Jeśli podoba Ci się ta strona, wesprzyj ją w Google!
Opis
ubie to wieś w gminie Krzeszowice, położona na południowym skraju Wyżyny Olkuskiej, przy ujściu Szklarki do Racławki. O odkryciu reliktów budowli obronnej na jej terenie doniósł w 2003 r. Michał Uruszczak w Czasopiśmie Prawno-Historycznym.
Resztki siedziby rycerskiej zachowały się na szczycie wysokiego wzgórza o nazwie "Zamczysko", usytuowanego w północno-zachodniej części wsi, w bliskim sąsiedztwie miejscowej kopalni dolomitu. Wzgórze to, porośnięte lasem bukowym, ma charakter wąskiego cypla wysoczyzny, wyodrębnionego z zachodniego brzegu Doliny Racławki. Posiada ono bardzo strome stoki, a po stronie zachodniej kończy się skalnym urwiskiem. Skrajny fragment cypla, o długości około 100 m, odcięty jest od wyżynnego zaplecza głębokim parowem, mającym najpewniej po części charakter sztucznego wyrobiska. Parów ten tworzy rodzaj trudnej do przebycia fosy, po której wewnętrznej stronie, na kulminacji wzniesienia, zachowały się fundamenty kamiennej budowli obronnej na rzucie czworoboku o wymiarach 470x640 cm.
Pokrytę są one cienką warstwą ziemi, ale czworoboczny zarys murów fundamentówych pozostaje dobrze widoczny. Odsłonięty jest natomiast ocałały fragment murów przypory.
Relikty warowni usytuowane są na obrzeżu rozległego majdanu, rozciągającego się na południowym skraju wzgórza. Majdan, ma formę silnie wydłużonej, trójkątnej platformy, łagodnie pochylonej w kierunku południowo-wschodnim i dość stromo wznoszącej się ku północy, ku zachowanym reliktom wieży. Od strony zachodniej naturalne ograniczenie majdanu stanowi skalne urwisko. Północną granicę majdanu stanowi rodzaj wału z pozostałościami wieży. Wał ten oddziela majdan od fosy-wyrobiska. Po stronie wschodniej przedłużenie wału stanowi wyraźnie zarysowana krawędź, oddzielająca majdan od wschodniego stoku wzgórza. Bardzo prawdopodobne, że wzdłuż owej krawędzi biegły niegdyś proste mocnienia drewniane lub drewniano-ziemne (częstokół lub niski wał z częstokołem).
Jak wynika z powyższego opisu, obiekt w Dubiu miał - lub miał mieć - formę dwuczłonowego założenia obronnego, obejmującego murowaną wieżę obronną lub mieszkalno-obronną, usytuowaną odśrodkowo, na skraju całego założenia, oraz obszerny majdan wewnętrzny.
Plan
Plan wieży Michała Uruszczaka
Schematyczny plan założenia obronnego wg Zbigniewa Bereszyńskiego
Historia
ieś Dubie wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1381 r. (w niektórych publikacjach błędnie utożsamiana z inną wsią o tej samej nazwie, wzmiankowaną w 1270 r.).
W okresie średniowiecza istniały na terenie Dubia bardzo skomplikowane stosunki własnościowe. Współwłaścicielami tej wsi byli wówczas przedstawiciele różnych rodów rycerskich. Do najwybitniejszych należeli przedstawiciele możnego rodu Toporczyków: chorąży krakowski Źegota z Dubia, właściciel domu na zamku krakowskim, oraz jego brat - Śmił z Dubia i Pisar (obaj żyjący na przełomie XIV i XV w. ).
Któregoś z nich uznać należy za fundatora murowanej siedziby obronnej, ponieważ
tylko ich stać byłoby na tak kosztowną inwestycję, przerastającą skromne możliwości finansowe średniowiecznych współwłaścicieli wsi. Jest to bardzo prawdopodobne także z takiego powodu, iż w okolicy jest jeszcze kilka innych siedzib Toporczyków z Rudnem i Morawicą na czele. Na razie nic wiecej nie wiadomo. Może przyszłe badania pozwolą odsłonić dzieje tego zapomnianego obiektu (odkrycie go nastąpiło dopiero 3 grudnia 2000 roku).
Wstęp
Wolny.
Położenie i dojazd
Zachodnia część woj. małopolskiego. 4 km na wschód Krzeszowic. Zobacz na mapie.
Dojazd PKS-em lub busem z Krzeszowic.
Prowizoryczna
mapka z umiejscowieniem "Zamczyska"
Zdjęcia
Klikając w zdjęcie otrzymasz jego powiększenie w nowym oknie. Okno to można zamknąć kliknięciem w dowolny punkt powiększonego zdjęcia.
Zdjęcia Zamczyska Zbigniewa Bereszyńskiego
Zdjęcia murowanych pozostałości nadesłał Radek Konecki
Miniforum
Zapraszam do przesyłania swoich wypowiedzi i komentarzy odnośnie opisywanego zamku. Ukazują się one na stronie od razu po wpisaniu do formularza. Ostatnie wpisy
Słownik Geograficzny Królestwa Polskiego i Innych Krajów Słowiańskich, Warszawa 1880 Autor: zamek Data: 2010-01-29 10:27:31
Dubie - wieś, pow. chrzanowski, par. Rudawa, o 21 kilometrów na zachód od Chrzanowa, o 8 kilometrów od Krzeszowic. W ślicznej dolinie otoczonej do koła lesistymi wzgórzami zwanymi Niekluzą. Znajduje się w Dubiu pstrągarnia. Dominium (hr. Potocki) posiada tu 161 m. roli ornej, 875 m. lasu; włościanie 261 m. roli ornej. Dubie ma 25 domów., 155 mieszkańców., Porównaj Żary i Czerna.
Re: współrzędne Autor: zamek Data: 2010-01-29 09:23:36
Dziękuję
Re: współrzędne Autor: Tomasz Data: 2009-12-05 13:47:12
Zapewne będzie to coś około tego: 50o09'36.29'' N
19o40'52.77'' E (o użyte tutaj jako symbol stopni ;)
ubie to wieś w gminie Krzeszowice, położona na południowym skraju Wyżyny Olkuskiej, przy ujściu Szklarki do Racławki. O odkryciu reliktów budowli obronnej na jej terenie doniósł w 2003 r. Michał Uruszczak w Czasopiśmie Prawno-Historycznym.
Resztki siedziby rycerskiej zachowały się na szczycie wysokiego wzgórza o nazwie "Zamczysko", usytuowanego w północno-zachodniej części wsi, w bliskim sąsiedztwie miejscowej kopalni dolomitu. Wzgórze to, porośnięte lasem bukowym, ma charakter wąskiego cypla wysoczyzny, wyodrębnionego z zachodniego brzegu Doliny Racławki. Posiada ono bardzo strome stoki, a po stronie zachodniej kończy się skalnym urwiskiem. Skrajny fragment cypla, o długości około 100 m, odcięty jest od wyżynnego zaplecza głębokim parowem, mającym najpewniej po części charakter sztucznego wyrobiska. Parów ten tworzy rodzaj trudnej do przebycia fosy, po której wewnętrznej stronie, na kulminacji wzniesienia, zachowały się fundamenty kamiennej budowli obronnej na rzucie czworoboku o wymiarach 470x640 cm.
Pokrytę są one cienką warstwą ziemi, ale czworoboczny zarys murów fundamentówych pozostaje dobrze widoczny. Odsłonięty jest natomiast ocałały fragment murów przypory.
ieś Dubie wzmiankowana jest po raz pierwszy w 1381 r. (w niektórych publikacjach błędnie utożsamiana z inną wsią o tej samej nazwie, wzmiankowaną w 1270 r.).
W okresie średniowiecza istniały na terenie Dubia bardzo skomplikowane stosunki własnościowe. Współwłaścicielami tej wsi byli wówczas przedstawiciele różnych rodów rycerskich. Do najwybitniejszych należeli przedstawiciele możnego rodu Toporczyków: chorąży krakowski Źegota z Dubia, właściciel domu na zamku krakowskim, oraz jego brat - Śmił z Dubia i Pisar (obaj żyjący na przełomie XIV i XV w. ).
Któregoś z nich uznać należy za fundatora murowanej siedziby obronnej, ponieważ
tylko ich stać byłoby na tak kosztowną inwestycję, przerastającą skromne możliwości finansowe średniowiecznych współwłaścicieli wsi. Jest to bardzo prawdopodobne także z takiego powodu, iż w okolicy jest jeszcze kilka innych siedzib Toporczyków z Rudnem i Morawicą na czele. 
