egendy mówią o wielu niewyjaśnionych zjawiskach na Górze Zamkowej. Podobno wielokrotnie widziano tam złoty błysk. Najczęściej podczas przejścia dnia w noc, choć niebo bywało pogodne złota błyskawica ze wzgórza oślepiała mieszkańców wsi. Mówiono, że to w lochach zamkowych duch pilnujący skarbów oczyszcza piaskiem złoto, aby nadać kosztownościom większego blasku.
Kilku śmiałków próbowało zawładnąć skarbami ale lochy pochłonęły ich na zawsze i ludzie raczej omijali teren zamczyska z daleka. Kiedyś jednak pewna kobieta musiała szybko wrócić z pola do domu, wybrała więc najkrótszą drogę przez Górę Zamkową. Nagle usłyszała odgłosy koszenia trawy, odwróciła się i dźwięk ustał, w pobliżu nie było nikogo. Ruszyła dalej i znów usłyszała ten sam dźwięk. Nie odwracając się już uciekła, bo zrozumiała, że to śmierć kosiła...
Inne podanie mówi o cukrowym szlaku łączącym podziemnym korytarzem Ossolin, Krzyżtopór i Łownicę. Dzięki warstwie cukru na podłożu właściciele mogli szybko i niepostrzeżenie przemieszczać się na saniach pomiędzy braterskimi rezydencjami.
Wolny
apomniany kasztel stał na stromej skarpie wzgórza Janikowa Góra nad strumykiem zwanym Łowniczanką. Niegdyś nazwy wzgórza była bardziej swojskie i brzmiały Zamczyna i Góra Zamkowa. Najstarsi mieszkańcy pamiętają jeszcze opowieści swoich przodków o cegłach i kamieniach zalegających górę dawno temu po zburzeniu "łokietkowego zamku". Podobno wiele domów we wsi powstało z murów tej warowni. Nikt jednak nie słyszał, aby opowiadano o nim inaczej jak tylko o gruzie, a więc musiał ulec zniszczeniu bardzo dawno temu. Obecnie teren jest zarośnięty i po murach nie ma śladu.
zieje obiektu nie zostały poznane. Średniowieczne źródła pisane zawierają tylko skromne wzmianki o obronnej rezydencji rodu Toporczyków w Łownicy ("castrum" wymienia Jan Długosz w "Liber Beneficiorum"). Ich gniazdo rodowe leżało w pobliskim Ossolinie. Skoro miejscowi mówią o nim "łokietkowy zamek" jego początki mogą sięgać nawet początku XIV wieku.
