OLSZANICA ¤ Fortalicjum szlacheckie całkowicie przebudowane w pałacyk ¤
Zdjęcia
Ocena
Jeśli odwiedziłeś(aś) już ten zamek/dwór obronny, oceń go!
Jeśli podoba Ci się ta strona, wesprzyj ją w Google!
Opis
tej bieszczadzkiej wsi podziwiać można piękny romantyczny pałacyk zamieniony na ośrodek wczasowy Ministerstwa Sprawiedliwości "Połoniny" (dostępny dla ogółu turystów i wysoko przez nich oceniany). Obiekt posiada wieżę z kopułą, którą ozdobiono dodatkowo 4 małymi wieżyczkami. Całość otoczona jest sporą i nadal nawodnioną fosą, jest też staw, na którym można popływać rowerem wodnym. Obok głównego budynku stoją zabudowania dworskie - oficyna i kuźnia.
Choć obecne założenie powstało na początku XX wieku, to murowany dwór obronny istniał tu już prawdopodobnie w XVI w., a na pewno w XVII. Podobnie jak pałacyk posiadał on wieżę, a prócz fosy dodatkowo otoczny był wałem z parkanem. Z jednej strony pałacyku do dzisiaj zobaczyć można jakby resztki ziemnego bastionu co pozwala przypuszczać, że obiekt posiadał nowoczesne fortyfikacje. Wjazd prowadził przez most zwodzony i basztę bramną.
Na elewacji pałacyku widnieje herb Szreniawa, choć nie natrafiłem na właścicieli obiektu legitymujących się tym herbem, co prawda Kmitowie byli pierwszymi poświadczonymi właścicielami tych ziem, ale było to jeszcze w XV w.
Historia
iadomo, że w XV w. Olszanica należała do Kmitów, a następnie Tarłów i Mniszchów. Podobno pierwszy drewniany dwór obronny istniał jeszcze za Kmitów. Co do początków dworu murowanego z basztą, to nie ma tu jasności, na pewno stał w początku XVII w. Wzniesiono go jednak prawdopodobnie wcześniej - w I poł. XVI w. a następnie chyba rozbudowano o bastiony.
Po Mniszchach okolica należała do Jordanów, którzy w 1905 r. przebudowali zrujnowany dwór na zachowany do dziś eklektyczny pałacyk z obszernym parkiem krajobrazowym i kamiennym mostkiem. Kolejnymi właścicielami byli Jasieńscy. Po roku 1970 założenie zostało przebudowane i zamienione na ośrodek wypoczynkowy.
Legendy
dworem obronnym w Olszanicy związana jest opowieść o siedemnastoletniej Mariannie Mniszchównie, która w połowie XVII w. zakochała się w służącym - dowódcy milicji nadwornej swojego ojca. Gdy okazało się, że jest w ciąży, jej kochanek uciekł przed gniewem rodziców Marianny do Kozaków. Zrozpaczona matka postanowiła odesłać córkę w jakieś odosobnione miejsce do czasu porodu, a potem oddać komuś dziecko na wychowanie. Wybrano Olszanicę, gdzie raczej rzadko bywano, a Marianna w ogóle nie była tam znana, mogła więc uchodzić za krewną zarządcy majątku. Marianna spędzała czas we dworze obronnym w samotności. Popadała w coraz większą depresję, ludzie widywali ją spacerującą po parku w niebieskiej sukni i nikt nie wiedział kim jest. Rankiem pewnego dnia odnalezioną jej ciało martwe, popełniła samobójstwo. Podobno mieszkańcy wioski jeszcze długo widzieli jej postać w niebieskiej sukni przechadzającą się po parku w księżycowe noce z bukietem róż w dłoni. Pojawianie się ducha ustało dopiero po przebudowie dworu w obecny pałacyk, co tłumaczy się tym, iż jej dusza znalazła wreszcie miejsce w niebie.
Wstęp
Wolny, gdy ośrodek jest otwarty.
Położenie i dojazd
Południowo-wschodnia część woj. podkarpackiego. 10 km na wschód od Leska. Zobacz na mapie.
Dojazd PKS-em z Leska.
Pałacyk stoi tuż przy drodze, jadąc z Leska po lewej stronie.
Zdjęcia
Klikając w zdjęcie otrzymasz jego powiększenie w nowym oknie. Okno to można zamknąć kliknięciem w dowolny punkt powiększonego zdjęcia.
Zdjęcia wykonane latem 2004
Z lotu ptaka
Widok zamku i okolicy z satelity
Miniforum
Zapraszam do przesyłania swoich wypowiedzi i komentarzy odnośnie opisywanego zamku. Ukazują się one na stronie od razu po wpisaniu do formularza. Ostatnie wpisy
Re: Zamek jest niesamowity! Autor: Anonim Data: 2010-09-27 20:09:09
Wiem coś o tym.
Re: ZameK Autor: jaś Data: 2010-09-09 20:49:20
W tym zamku odbywałem zasadniczą służbę wojskową w wojskach WOP.
w latach 1948 do 1950r.Butka wartownicza była tuż przy fosie napełnioną wodą. Po drugiej stronie była cerkiewka,strach było
w owych czasach stać na warcie , zimy były bardzo srogie.Mam jeszcze zdjęcia na tle zameczku .Byłem i jestem mieszkańcem Gdyni
Chciałbym bardzo zobaczyć te miejsca.Jan Pyznarski
Re: Witam Olszanicę Autor: Andrzej P. Data: 2010-08-25 14:21:37
Olszanica - moje coroczne wakacje letnie i zimowe przez wiele, wiele lat. Teraz bywam tam rzadko. Tęsknię. Właśnie zwiedziłem odwiedziłem Olsznicę i okolice dzięki mapie satelitarnej :-). Chociaż tyle. Pozdrawiam wszystkich olszaniczan.
tej bieszczadzkiej wsi podziwiać można piękny romantyczny pałacyk zamieniony na ośrodek wczasowy Ministerstwa Sprawiedliwości "Połoniny" (dostępny dla ogółu turystów i wysoko przez nich oceniany). Obiekt posiada wieżę z kopułą, którą ozdobiono dodatkowo 4 małymi wieżyczkami. Całość otoczona jest sporą i nadal nawodnioną fosą, jest też staw, na którym można popływać rowerem wodnym. Obok głównego budynku stoją zabudowania dworskie - oficyna i kuźnia.
Choć obecne założenie powstało na początku XX wieku, to murowany dwór obronny istniał tu już prawdopodobnie w XVI w., a na pewno w XVII. Podobnie jak pałacyk posiadał on wieżę, a prócz fosy dodatkowo otoczny był wałem z parkanem. Z jednej strony pałacyku do dzisiaj zobaczyć można jakby resztki ziemnego bastionu co pozwala przypuszczać, że obiekt posiadał nowoczesne fortyfikacje. Wjazd prowadził przez most zwodzony i basztę bramną. 
dworem obronnym w Olszanicy związana jest opowieść o siedemnastoletniej Mariannie Mniszchównie, która w połowie XVII w. zakochała się w służącym - dowódcy milicji nadwornej swojego ojca. Gdy okazało się, że jest w ciąży, jej kochanek uciekł przed gniewem rodziców Marianny do Kozaków. Zrozpaczona matka postanowiła odesłać córkę w jakieś odosobnione miejsce do czasu porodu, a potem oddać komuś dziecko na wychowanie. Wybrano Olszanicę, gdzie raczej rzadko bywano, a Marianna w ogóle nie była tam znana, mogła więc uchodzić za krewną zarządcy majątku. Marianna spędzała czas we dworze obronnym w samotności. Popadała w coraz większą depresję, ludzie widywali ją spacerującą po parku w niebieskiej sukni i nikt nie wiedział kim jest. Rankiem pewnego dnia odnalezioną jej ciało martwe, popełniła samobójstwo. Podobno mieszkańcy wioski jeszcze długo widzieli jej postać w niebieskiej sukni przechadzającą się po parku w księżycowe noce z bukietem róż w dłoni. Pojawianie się ducha ustało dopiero po przebudowie dworu w obecny pałacyk, co tłumaczy się tym, iż jej dusza znalazła wreszcie miejsce w niebie.
