Jeśli odwiedziłeś(aś) już ten zamek/dwór obronny, oceń go!
Jeśli podoba Ci się ta strona, wesprzyj ją w Google!
 uiny tajemniczego do niedawna zamku we wsi Rembów stoją na mocno zalesionym wzgórzu o stromych zboczach. Do dzisiaj zachowały się tylko mury fundamentów o wysokości nie przekraczającej 1.5 m. Praktycznie na całym szczycie pofałdowanego wzgórza napotykamy pośród drzew na resztki murów. Do budowy używane były miejscowe kamienie, widać że są bardzo stare. Pozyskiwano je m.in. z wykopanej w piaskowcu fosy a także utworzonego poniżej zamku kamieniołomu. Obiekt miał kształt nieregularny dostosowany do konfiguracji terenu. Archeolodzy odnaleźli ślady 4 budynków. Pośrodku zamku stała wieża mieszkalno - obronna wybudowana wraz z murem obwodowym najwcześniej. Na obwodzie stały budynki mieszkalne w tym druga wieża oraz od wschodu kurza stopa czyli izba jakby dolepiona od zewnątrz. Brama wjazdowa prowadziła od płd.-zachodu. Dojazd po moście zwodzonym miał tylko 1.5 szerokości. Blisko wieży natrafiono na głęboki pionowy loch, obecnie zasypany, który mógł być studnią, jednak badania tego nie potwierdziły.
Ruiny w Rembowie, choć niewielkich rozmiarów posiadają swoisty urok. Być może także w pobliskiej wsi Szumsko zachowała się pamiątka po zamku - podobno pochodzą z niego drzwi tamtejszego kościoła.
Źródło: Sekrety zamków i pałaców ziemi staszowskiej, J. Fijałkowski, M. A. Zarębski, Staszów 1997
| Historia |  |
 eszcze niedawno istniało wiele hipotez dotyczących fundatorów i daty budowy zamku w Rembowie, tak że nie można było powiedzieć o nim nic pewnego. Dziś, dzięki badaniom archeologicznym i pracy J. Wiśniewskiego przyjmuje się że zamek powstał w I pol. XIV w. z inicjatywy rycerza z wpływowego wówczas rodu Odrowążów (Jakuba lub Krzesława). Warownia zwała się wtedy Szumsko a zbudowano ją w dwóch etapach, choć nieodległych czasowo. Początkowo posiadała jedną centralną wieżę, a później dobudowano jeszcze drugą przy płn.-wsch. murach obwodowych. Całość otoczona była murem i fosą.
po 1357 r. - zamek przeszedł w ręce Kurozwęckich
Skarby zamkowe
W 1959 r. mieszkaniec Rembowa podczas wykopywania pniaka gruszy nieopodal zamku odnalazł skarb. Było to 91 polskich, niemieckich i szwedzkich monet z XVI w. i XVII w. Nie wiadomo jednak czy znalezisko było związane z zamkiem. Miejscowe opowieści mówią o innym skarbie. Na pocz. XVI w. w ruinach zamku miał jakoby zakopać skarb austriacki arcyksiążę Maksymilian Habsburg.
|
początek XV w. (przed 1435 r.) - warownia została przez nich rozebrana. Nową siedzibą rodu stał się zamek w Kurozwękach, stojący do dziś ale przebudowany w pałac. Tam też starannie przeniesiono całe wyposażenie bowiem archeolodzy nie odnaleźli żadnych przedmiotów żelaznych. Porzucenie zamku wiązać należy z błędami konstrukcyjnymi popełnionymi przy jego budowie. Fundamenty nie postawiono głęboko na skale lecz na gruncie lessowym, co spowodowało zsuwanie się ścian ze stromych zboczach wzgórza.
II poł. XV w. - osadę koło zamku zwano Podgrodziem, wspomina o niej jako o wsi pod zamkiem Jan Długosz w swoich kronikach
1487 r. - z tego roku pochodzi podobny zapis o uposażeniu plebańskim dla klasztoru jaki nadał Piotr Kurozwęcki we wsi Podgrodzie pod zamkiem.
II poł XVI w. - okolica była w rękach Jana Sienińskiego, który zmienił nazwę wsi na Rembów i uzyskał dla niej prawa miejskie (szybko utracone). Wiek później Sienieńscy wznieśli w Rembowie zachowany do dziś dwór
XX w. - mury zamkowe były rozbierane przez okolicznych mieszkańców. Kruszono je łomami i z góry zrzucano prosto do furmanek
lata 80 XX w. - przeprowadzono pierwsze i jedyne badania archeologiczne, które doprowadziły do odkrycia ceramiki z XIII i XIV w.
 egenda mówi że początki zamku sięgają początku XIV w., gdy z wyprawy krzyżowej powrócili dwaj rycerze: Wacławek i Mszczuj. Obaj przywieźli z Bliskiego Wschodu sporo łupów. Pierwszy dręczony wyrzutami sumienia postanowił zostać pustelnikiem i zamieszkał pod Łysicą, a kosztowności przekazał duchownym m.in. bernardynom na budowę drewnianej samotni. Uległa ona jednak spaleniu a na jej miejscu postawiono później kościół i klasztor św. Katarzyny. Mszczuj natomiast kupił kawał lasu, który wykarczował przy pomocy niewolników i wybudował zamek z miejscowego kamienia.
Inna legenda jest jakby rozwinięciem poprzedniej. Wg niej Mszczuj przywiózł z wyprawy krzyżowej piękną żonę, która jeszcze przed ukończeniem budowy zamku urodziła mu 6 synów. Pewnego razu do wsi podeszła grupa Tatarów. Widząc że zamek jest bardzo trudny do zdobycia poczekali w ukryciu aż Mszczuj ze swą świtą wyjedzie na polowanie. Gdy to zrobił, Tatarzy zdobyli słabo broniony zamek. Żona Mszczuja dla bezpieczeństwa wprowadziła dzieci do podziemi i zasypała wejście. W walce została jednak ugodzona strzałą. Opuszczone dzieci nie doczekały się pomocy i podusiły. Po powrocie zrozpaczony Mszczuj rzucił się w pościg za Tatarami. Dysponował jednak zbyt małą liczbą ludzi i poległ w nierównej walce. Do dzisiaj na tydzień przed Wielkanocą duch rycerza krąży na koniu dookoła ruin zamku i poszukuje swoich dzieci...
Wolny
Wschodnia część woj. świętokrzyskiego. 3 km. na północ wschód od Rakowa, 38 km na południowy wschód od Kielc Zobacz na mapie.
Dojazd PKS-em z Kielc, Jędrzejowa i Staszowa. Jadąc z tego miasta na północ należy skręcić tuż przed końcem wsi Rembów w niewielką drogę w lewo. Po przejechaniu ok. 1 km, gdy zaczną się domy (w tym pierwszy z czerwonym dachem) po lewej stronie będzie widoczne porośnięte drzewami wzgórze zamkowe.
Od przystanku PKS do wzgórza zamkowego trzeba iść ok. 30 min. Wejście na górę zajmuje ok. 5 min. Pobieżne oglądnięcie ruin trwa ok. 10 min.
Raków - Irena i Jan Dudowie, Mędrów 21, tel. gsm 609 396 784
Raków - Teresa i Józef Piotrowicz, Pągowiec 16, tel. (0...41) 353 51 20, gsm 692 608 800
Raków - Elżbieta i Henryk Kot, Nowa Huta 20, tel. gsm 602 799 492
Raków - Danuta Kołodziejczyk, Chańcza 37, tel. gsm 600 631 594
Fijałkowski Jerzy, Zarębski - Maciej Andrzej - Sekrety Zamków i Pałaców Ziemi Staszowskiej
Guerquin Bohdan - Zamki w Polsce
Kajzer Leszek, Kołodziejski Stanisław, Salm Jan - Leksykon zamków w Polsce
Kuczyński Janusz - Zamki województwa kieleckiego
Praca zbiorowa - Przemiany architektury rezydencjonalnej w XV-XVIII wieku na terenie dawnego województwa sandomierskiego
|
|
